Dag 19

Dag 19
Een goede morgen! Niet zo heel goed geslapen maar het was te doen, we sliepen met ongeveer 15 man en 1 vrouw op een grote kamer ( MET AIRCO!!). Zijn vandaag om 6u opgestaan en vervolgens gaan ontbijten, douchen zat er niet in want je kon de deur niet op slot doen dus dan maar niet! En dan nog als je allebei stinkt en niet doet douchen ruik je het na een paar dagen toch niet meer. Vandaag vertrekken we met alle auto`s, motoren, ambulance, vrachtwagen en de brandweerwagen naar de grens van Mauritanië naar Senegal. Laat de reis beginnen. De reis was harstikken leuk, Wim vertelde ons nog dat er zich vorig jaar een jeep had vast gereden en dat je er dus moet oppassen en op de weg moet blijven. Jan was er namelijk vorig jaar nog kwaad om, hij zei ons dat we achter hem aan moesten rijden. Na wat geknald te hebben met de Pajero bergje hier en bergje daar, straalde de ego van onze auto af en van ons. De auto knalde overal overheen en doorheen niets was te veel en overal reden we zonder moeite uit, zaten we vast nou dan was het 4 Wheel Low en gassen ons plezier kon niet meer op, en nu gaan jullie het raden. Robin: Paul kom we gaan hier eens rijden zo diep is het niet dat halen we wel, Paul: ja weet je het zeker volgens mij gaat dat niet, Robin: jawel kom maar Pajero Power. En ja hoor we zaten na nog geen 3 meter tot de assen vast, onze wielen groeven zich steeds dieper en dieper in. We zaten vast en konden geen kant op. Onze ego en die van de Pajero was in 3 meter gezakt naar 0%! Daar sta je dan met een Golf, Caddy, Kangoo en een land rover Automaat. Tot ons geluk kwam de brandweerwagen aan de horizon achter ons. Toen van de spanbanden een sleepkabel gemaakt was, ging alles goed en wel. Ja ons geluk kon niet op: Knap kabel brak, terwijl deze 7000 KG kunnen hebben! Gelukkig had de brandweerwagen een lier voorop die ons vervolgens cm voor cm uit de dikke modder heeft getrokken. Iedereen moest achter de auto`s gaan staan want als die lier breekt slaat die overal doorheen. Na een half uur stonden we weer op de weg, de wielen vol modder en een ego van 0%, met rijden vlogen de klodders modder overal heen. Eind Goed Al Goed jan weet van niks en Wim vond het enigszins wel grappig! De Pajero rijd weer overal doorheen om ons ego op te bouwen. Rond 2 uur zijn we aangekomen bij de grens, zelfs de douane vragen je: Cadeau Cadeau, de mensen hebben hier gewoon echt niks. Als je hier komt krijg je de indruk, blank is geld. Toen we eenmaal de eerste grenspost over waren reden we over de brug naar de grens van Senegal, hier moesten we aan de rechterkant gaan staan met zijn allen. Wachten, wachten, wachten, wachten het werd donker, paspoorten gingen daarheen, papieren erachteraan, rijbewijs kwam na. Het was er hectisch en uiteindelijk hebben we er zon 5-7 uur staan wachten en 68 euro betaald per auto met 2 mensen voor we verder mochten… Eindelijk we staan op Senegalse grond, ook hier komen kinderen bedelen, als ze dan met 6 kinderen om je heen staan met de leeftijd van 3 tot 16 jaar jong, dan krijg je het zwaar vooral als je je bedenkt dat je thuis een neefje en nichtje hebt van beide 4 jaar en bijna 4 jaar, en voorstelt dat hun het zouden zijn, het breekt je. Het liefste geef je ze allemaal iets en wil je ze helpen. Het word donker en ik voel me niet zo goed, binnen een uur voelde ik me slecht, zag wazig, had heftige buikpijn, harstikken koud maar zweet heftig. Temperatuur was 37,3 graden Celsius dus goed. Zonnesteek? Buikgriep? Eten? Eenmaal gaan rijden deed het zo een pijn in mijn buik, en hopend dat het niet de buikpijn was die ik thuis heb gehad 2-3 maanden geleden. Aangekomen bij de zebrabar kregen Renee en ik een kamer omdat we beiden ziek waren, toch geprobeerd iets te eten met tegenzin, niet veel maar wel iets. Lekker naar bed gegaan en na een uur sliep ik.